Je gedachtes houden je voor de gek

Je kent het vast wel, dat alles in je lijf schreeuwt: ‘Ik kan dit niet!’. Maar er is ook dat stemmetje in je dat stilletjes maar vastberaden zegt: ‘Maar ik wil het.’
Ik had dat nog niet zo lang geleden met hardlopen. Iedereen die mij kent, zou hardlopen en Sandy nooit in één zin gebruiken. Maar een klant van mijn communicatiebureau is de naamsponsor van een hardloopevent in Maastricht. Vorig jaar was ik al betrokken bij het event, dus ik wist al hoe sfeervol en energiek het hardloopevent is. Voor de editie van 2018 werd ik wederom gevraagd om te ondersteunen op het gebied van communicatie. Omdat we het belangrijk vonden om ook eigen medewerkers en relaties te stimuleren om meer te bewegen, grenzen te verleggen en deel te nemen aan het event, startten we een hardloopgroep. Mensen die nog nooit of al lang niet meer hadden gerend of mensen die hun hardlooptechniek wilden verbeteren konden met ons meelopen. Nou ja, ‘ons’… Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens de eerste training wel aanwezig was, maar niet kon deelnemen vanwege een blessure. Daarna had ik het gevoel de aftrap te hebben gemist en een drukke agenda voorkwam dat ik deelnam aan de gezamenlijke trainingen. Ook moet ik toegeven dat onzekerheid over mijn kunnen ten opzichte van de groep meespeelde om niet meer mijn best te doen om mijn agenda af te stemmen op het trainingsmoment.
Maar het groepsgevoel was absoluut aanwezig, dus ik schreef me wel in voor het event.

 

OP WEG NAAR 5 KILOMETER

Door de groep, maar zeker ook omdat ik door twee vriendinnen direct werd uitgedaagd om mee te doen aan de 5 kilometerrun, besloot ik ervoor te gaan. Sinds de shuttle run en coopertest van de middelbare school had ik echter nooit meer gerend, dus ik had absoluut hulp nodig op weg naar de 5 kilometer run.  Een jaar eerder, in maart 2017 had ik al hulp gezocht bij het sporten, waardoor ik sindsdien onder strenge, maar vooral uitdagende én leuke begeleiding van mijn personal trainer, Sina Pellegrom, twee keer per week werk aan kracht, conditie en misschien wel vooral: mijn doorzettingsvermogen. Mede daardoor weet ik dat ik (lichamelijk) tot meer in staat ben dan ik zelf voor mogelijk houd.
Voorzichtig vroeg ik Sina tien weken voor de run of ze dacht dat ik die 5 kilometer run zou kunnen volbrengen. Ze reageerde positief en een van mijn twee wekelijkse trainingen werd een hardlooptraining. In slechts acht trainingen liep ik naast (achter) Sina, van 2 minuten aan een stuk tot een daadwerkelijke 5 kilometer binnen 37 minuten. Ik verbaasde mezelf. Want ik wist toch echt heel zeker dat ik helemaal niet kon rennen.

HOE DAN?

Op weg naar de trainingen had ik soms goede hoop en goede zin. Maar in de auto vroeg ik me ook regelmatig af wat ik in hemelsnaam ging doen. Hoe kon ik ooit 5 kilometer rennen?
Maar ik heb mezelf tijdens de vele eerdere sporttrainingen wat beter leren kennen en ik weet dat ik vertrouw op Sina. Meer dan op mijn eigen lijf. Ook komt ‘opgeven’ niet echt in mijn woordenboek voor, dus wat ik vooral deed was: achter Sina aanrennen.
Als zij rende, rende ik.
Als zij liep, liep ik.
Als zij ademde, hijgde ik.

En zo liepen we menige meters door het dorp. Soms was een tochtje bijna meditatief omdat ik tijdens het hardlopen niet kon nadenken en daardoor maar gewoon volgde. Tijdens andere trainingen raasden mijn gedachtes juist door mijn hoofd omdat die zeker wisten dat ik nooit 5 kilometer zou kunnen hardlopen.

JE GEDACHTES DE BAAS

Voor mij is deze reis het ultieme voorbeeld van het feit dat we onze gedachtes de baas kunnen zijn. Mijn motto tijdens de trainingen was: ik weet zeker dat ik het niet kan, dus doe ik het maar gewoon. Gedachtes schreeuwden namelijk naar me dat ik het niet kon en nooit zou kunnen. Ik had natuurlijk mijn negatieve gedachtes kunnen volgen en opgeven, maar dat weigerde ik. Ik koos voor vertrouwen, ik koos voor ‘gewoon doen’. Want zonder na te denken, of eigenlijk zonder me tegen te laten houden door mijn eigen negatieve gedachtes, was ik tot dingen in staat die ik zelf nooit voor mogelijk hield.

En zo werd het 3 augustus 2018, de dag van de Maastricht Sport Nightrun. De dag waarop ik deze 5 kilometer run voltooide. En dat terwijl mijn beide uitdagers niet eens meeliepen. Ook dat was natuurlijk weer een mooie aanleiding geweest om op te geven en af te zien van deelname, waar ik uiteraard ook over nadacht. Ik weigerde echter mijn training voor niks te hebben volbracht, dus ik liep. Samen met een collega die me er doorheen sleepte, want het was zwaar, niet in de laatste plaats omdat het 30+ graden was. Maar ik rende en ik bleef rennen. Totdat de finishlijn in zicht was. I made it. Ik was zelfs een beetje trots op mezelf.

 

Zo kwamen er tijdens deze reis voor mij een aantal belangrijke zaken (wederom) aan het licht:

  • Geloof je eigen negatieve gedachtes niet
  • Heb vertrouwen
  • Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt
  • Vraag om hulp

Dus: voor welke uitdaging je ook staat, ga ervoor! Je kunt het!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *